• Welcome to Tamil Brahmins forums.

    You are currently viewing our boards as a guest which gives you limited access to view most discussions and access our other features. By joining our Free Brahmin Community you will have access to post topics, communicate privately with other members (PM), respond to polls, upload content and access many other special features. Registration is fast, simple and absolutely free so please, join our community today!

    If you have any problems with the registration process or your account login, please contact contact us.

Namo Ramana

drsundaram

Well-known member
மஹரிஷி ரமணரின் பதில்

முஸ்லீம் அன்பரின் சந்தேகம்

திருவண்ணாமலையில் அருளாட்சி செய்து கொண்டிருந்த ரமண மஹரிஷியை அணுகி

தங்கள் சந்தேகங்களைப் போக்கிக் கொண்ட அன்பர்கள் ஏராளம்

பெரும்பாலும் மௌனத்தையே பாஷையாகக் கொண்டு வந்திருந்தோரின்

மனதில் சந்தேக விளக்கம் தானாகவே கிடைக்கும் படி அருள் பாலிப்பது அவர் வழக்கம்

சில சமயம் வந்திருந்திருப்பவரின் பக்குவத்திற்கேற்ப பதிலை அருள்வதும் உண்டு

ஒரு நாள் இரண்டு முஸ்லீம் அன்பர்கள் அவரை நாடி வந்தனர்

அவர்களுக்கு உருவ வழிபாடு பற்றி சந்தேகம் இருந்தது

பக்தர்: கடவுளுக்கு உருவம் உண்டா....???

மஹரிஷி: அப்படி என்று யார் சொன்னது..???

பக்தர்: அப்படி என்றால், கடவுளுக்கு உருவம் இல்லை என்றால், சிலைகளைக் கும்பிடுவது சரியா..???

மஹரிஷி: கடவுளை விட்டு விடுவோம்

ஏனென்றால் அவர் யாருக்கும் பிடிபடாதவர்

உங்களை எடுத்துக் கொள்வோம்

உங்களுக்கு உருவம் உண்டா...???

பக்தர்: ஆம், எனக்கு உருவம் உண்டு; பெயர் உண்டு

மஹரிஷி: அப்படி என்றால் உடல் அங்கங்களைக் கொண்ட ஒரு மனிதர் நீங்கள்

ஆறடி உயரம், தாடி கொண்டவர் சரி தானே...!!!

பக்தர்: நிச்சயமாக அப்படித்தான்

மஹரிஷி: சரி, அப்படியானால் தூங்கும் போது உங்களை நீங்கள் காண்கிறீர்களா...???

பக்தர்: விழித்து எழுந்தவுடன் நான் தூங்கிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன் என்பது தெரிகிறது

ஆகவே, அநுமானத்தின் மூலமாக நான் இப்படி ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்திருக்கிறேன் என்பது தெரிய வருகிறது

மஹரிஷி: நீங்கள் உடல் தான் என்றால்

இறந்த பிறகு சவத்தை ஏன் புதைக்க வேண்டும்...???

உடல் தன்னைப் புதைப்பதை எதிர்க்க அல்லவா வேண்டும்..???

பக்தர்: இல்லை, நான் பரு உடலில் உள்ளே இருக்கின்ற உள்ளுறை ஜீவன்

மஹரிஷி: ஓ...!!!

அப்படி என்றால்

உண்மையிலேயே நீங்கள் உருவம் இல்லாதவர் என்றாகிறது

ஆனால் இப்போது உடல் மூலமாக உங்களை அடையாளம் கண்டு சொல்கிறீர்கள்

இப்படி உடலுடன் இருக்கும் போது அடையாளம் காணும் நீங்கள்

உருவம் இல்லாத கடவுளை உருவமாகக் காண்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது..???

கேள்வி கேட்டவர் திகைத்து விட்டார் ⚡

ஓம் ஸ்ரீ ரமணார்ப்பணம்
 

drsundaram

Well-known member
Bhagwan Sri Ramana Maharshi: Do you mean to say that the world is apart from the mind and it can exist in the absence of the mind?
Devotee: Yes.
Sri Bhagwan: Does the world exist in your deep sleep?
Devotee: It does.
Sri Bhagwan: Do you see it in your sleep?
Devotee: No, I don’t. But others, who are awake, see it.
Sri Bhagwan: Are you so aware in your sleep? Or do you become aware of the other’s knowledge now?
Devotee: In my waking state.
Sri Bhagwan: So you speak of waking knowledge and not of sleep-experience. The existence of the world in your waking and dream states is admitted because they are the products of the mind. The mind is withdrawn in sleep and the world is in the condition of a seed. It becomes manifest over again when you wake up. The ego springs forth, identifies itself with the body and sees the world. So the world is a mental creation.
Devotee: How can it be?
Sri Bhagwan: Do you not create a world in your dream? The waking state also is a long drawn out dream. There must be a seer behind the waking and dream experiences. Who is that seer? Is it the body?
Devotee: It cannot be.
Sri Bhagwan: Is it the mind?
Devotee: It must be so.
Sri Bhagwan: But you remain in the absence of the mind.
Devotee: How?
Sri Bhagwan: In deep sleep.
Devotee: l do not know if I am then.
Sri Bhagwan: If you were not how do you recollect yesterday’s experiences? Is it possible that there was a break in the continuity of the ‘I’ during sleep?
Devotee: It may be.
Sri Bhagwan: If so, a Johnson may wake up as a Benson. How will the identity of the individual be established?
Talk--487
 

drsundaram

Well-known member
மஹரிஷியின் அந்திம நேரம்...... 1

பகவான் ரமண மஹரிஷி தனது இடது முழங்கையை தேய்த்துக்கொண்டு ஒருநாள் 1948 கடைசியிலோ 1949 ஆரம்பத்திலோ தனது தேகத்தை விட்டு விலகுவது பற்றி குறிப்பிட் டிருக்கிறார். அவர் இடது முழங்கை பகுதியில் ஒரு வேர்க்கடலை அளவு ஒரு கட்டி , கொப்புளமாக இருந்த காலம் அது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அது வளர்ந்தது. வலியும் அதோடு கூடியது. ரமண ரிஷி வெளியே இருந்து எந்த டாக்டரையும் கூப்பிட வில்லை. ஆஸ்ரமத்திலிருந்த, தனக்கு அடிக்கடி மருத்துவம் செய்யும் ஒரு டாக்டரிடம் ''இதை வெட்டிவிடுங்களேன்'' என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

ஒருநாள் காலை அவர் உணவு உட்கொள்ளும்முன் குளியறையில் அந்த கட்டியை டாக்டர் வெட்டி எடுத்தார். கையில் கட்டு போட்டால் பக்தர்கள் மனது சங்கடப்படுமே என்று ஒரு துணியை அதன் மேல் சுற்றி இருந்தார்.

'' சுவாமி கையில் என்ன துணி சுற்றி இருக்கிறீர்கள் ''என்று அனைவரும் கேட்க ஆரம்பிக்க சிரித்துக் கொண்டே

''இதுவா, அது ஒரு கங்கணம். என் முழங்கையில் ஒரு சிவலிங்கம் ஸ்வயம்புவாக வளர்ந்து வருகிறதே'' என்பார். சில மாதங்களில் அந்த முழங்கை கட்டி ரத்தக்கட்டி tumour என்று உறுதியானது. அதை ஆபரேஷன் செய்ததும் காயம் ரணம் ஆச்சர்யமாக சில வாரங்களில் குணமாகியது. பக்தர்கள் மனம் மகிழ்ந்தது. ரமணரை பொறுத்தவரை கட்டியோ, அதன் வலியோ மனதில் பதியவில்லை.

ஒரு மாதகாலம் சென்றபின் மீண்டும் கட்டி தலை தூக்கியது. மறுபடியும் ஆபரேஷன் செய்தவர்கள். அதை சோதனை செய்தபோது அது புற்றுநோய் கட்டி என்று தெரிந்தது. ரேடியம் சிகிச்சை துவங்கி னார்கள். ரணம் இந்த முறை ஆறுவதாக இல்லை. அவரது கையை துண்டிக்கவேண்டும் என்ற நிலை வந்தது.

''அதெல்லாம் எதற்கு? இந்த உடம்பே ஒரு வியாதி பிண்டம். அதுவாக இருக்கும வரை இருந்து விட்டு போகட்டுமே'' அதை எதற்காக துண்டிக்க வேண்டும்.? அந்த இடத்தை சுத்தம் செயது கட்டுப்போட்டு வையுங்கள் அது போதும் என்றார். கட்டியை ஆபரேஷன் செய்து மருந்து வைத்து கட்டுப்போட்டார்கள். அவர் கட்டியையோ அதன் வலியையோ அறியவில்லை.

சூரிய வெளிச்சம் கொஞ்சம் உதவும் என்று டாக்டர்கள் சொல்ல ரமணர் தினமும் கோசாலை யில் மாட்டுக்கொட்டில் பின்னால் கட்டவிழ்த்து காயம் சூரிய ஒளியில் பட உட்கார்வார். ரத்த கட்டியை பார்த்து

''ஆஹா என் உடலில் விலையுயர்ந்த பவழமும் இருக்கிறதே. சூரிய ஒளியில் எப்படி தகதக வென்று ஜொலிக்கிறது'' என்று கேலியாக சொல்லி சிரிப்பார். எனக்கு இப்படி ஒரு விலையுயர்ந்த ஆபரணமா?'' என்பார்.

புற்றுநோய் தனது வேலையை அதிவேகமாக தொடங்கிற்று. அவரது உடலின் ரத்தக்குழாய்களில் பரவ ஆரம்பித்தது. ஆபரேஷன் பண்ண பண்ண மீண்டும் மீண்டும் ராவணனாக தலை முளைத்தது.
மூன்றாவது ஆப்பரேஷன் ஆயிற்று. அது முடிந்த சில மணி நேரங்களில் மகரிஷி ஏராளமான பக்தர்க ளின் விருப்பத்துக்கிணங்கி தரிசனம் கொடுத்தார்.
மறுநாள் டாக்டர்கள் திரும்பினார்கள் . ரமண மஹரிஷி தரிசன மண்டபத்துக்கு வந்தார். யாரை யும் காக்க வைக்க விரும்பவில்லை.

1949 டிசம்பர் இன்னொரு ஆபரேஷன் நடந்தது. அதனால் குணமடைவதற்கு பதிலாக புற்றுநோய் வலுவடைந்தது.

ஆங்கில வைத்தியம் தவிர ஹோமியோபதி, ஆயுர்வேத சிகிச்சை முறைகளும் பின்பற்றி னார்கள். தினமும் சாயந்திர வேளையில் நடை உ ண்டு. அப்படி ஒருநாள் நடக்கும்போது ஜுரத்தில் உடல் நடுக்கம் கண்டது. நடக்க முடியவில்லை. அவரது சாய்மானமான ஆசனத்தில் அமர்ந்து விட்டார். உடம்பில் நடக்க சக்தி இல்லை. பக்தர்கள் வருந்தினார்கள்.

உடல்நிலையை பற்றி யாராவது கேட்டால் ''அதற்கு என்ன? அதற்கு தேவை உள்ளே இருக்கும் உயிர். அதான் உயிர் இருக்கிறதே. அது எல்லோருக்கும் திருப்தி தானே? இன்று கொஞ்சம் நடராஜா டான்ஸ் ஆடுகிறது. எப்போதும் உள்ளேயே ஆடுவது இன்று தாண்டவ தரிசனம் கொஞ்சம் வெளியேயும் தெரிகிறது. அதெல்லாம் பற்றி துளியும் கவலை படாதீர்கள்'' என்கிறார்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒருநாள் குளியலறை செல்ல மெதுவாக நடக்கிறார். உள்ளே நுழையும் முன்பு கால் தடுமாறுகிறது. விழுகிறார். இடுப்பு, கால்களில் பலத்த அடி . துளியும் லக்ஷியம் செய்யாமல் யார் உதவியும் தேடாமல் தானே மெதுவாக எழுகிறார். நிற்கிறார். உடலில் ஆடையெல்லாம் சிகப்பாக ரத்த வெள்ளம். எலும்பு முறிந்துவிட்டது. அவரிடம் எந்த பாதிப்பும் இல்லை. கொஞ்சமும் சத்தமே இல்லை. செயதி பரவியது. அவர் விழுந்ததை எலும்பு முறிவை பிரகடனப்படுத்தவேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார். விழுந்ததால், எலும்பு முறிவால் உண்டான வலியையும், ஏற்கனவே பலமுறை ஆபரேஷன் செயது வலிக்கும் புற்று நோய் கட்டியால் உண்டா கும் வலியையும், கொஞ்சமும் பொருட்படுத்தாமல் எல்லோருக்கும் விடிகாலை யிலிருந்தே தரிசனம் கொடுக்கிறார். யாருக்கும் நடந்ததே தெரியாதபடி அவரிடம் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை.

இப்போதெல்லாம் அவரால் படிகள் ஏறி நடக்க முடியவில்லை. தினமும் கிழக்கு வாசல் வழியாக வருவது இப்போது முடியவில்லை. அங்கே கொஞ்சம் படிகள் உண்டு. எனவே வடக்கு வாசல் வழியாக மண்டபம் வாருங்கள் என்று சொல்கிறார்கள்.

''அதெல்லாம் வேண்டாம். வடக்கு வாசல் பெண் பக்தர்கள் உபயோகிக்கும் பிரத்யேக வழி. அதையெல்லாம் மாற்றவேண்டாம். தரிசன மண்டபம் வரமுடியாத போது கிழக்கு வாசல் அருகே இருக்கும் தன்னுடைய சிறிய அறையில் இருப்பார். அதை தான் 'நிர்வாண அறை'' என்கிறார்கள். அங்கே தான் மகரிஷி தேக வியோகம் அடைந்தார். இன்றும் ரமணாஸ்ரமத்தில் அந்த அறையை பார்க்கும்போது என்னை அறியாமல் கண்களில் நீர் வடிகிறது.

காலம் யாருக்கும் காத்திருக்க வில்லை. 1950ம் வருஷம் ஏப்ரல் மாதம் ஆரம்பத்திலேயே இனி பகவான் ரமண மகரிஷி அதிக காலம் உடலில் காட்சி தரப்போவதில்லை என்று ஊர்ஜிதமாகி விட்டது. ஆனால் அவரோ தொடர்ந்து வழக்கம் போல தரிசன மண்டபம் மெதுவாக வந்து கஷ்டப்பட்டு சாய்வு நாற்காலி சோபாவில் உட்காருவார்.

நமது அருமை குரு இன்னும் அதிக காலம் நமக்கு கிடைக்க மாட்டார் என்று பக்தர்கள் அறிந்து வாடினார்கள். கூட்டம் கூட்டமாக அவரது தரிசனம் பெற ஓடி வந்தார்கள். அவர் உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மரணித்துக் கொண்டிருந்தாலும் அவர் உடலில் ஒரு அபூர்வ ஒளி வீசியது. அவரது சிரமத்தை பார்த்து யாராவது கண்ணீர் விட்டால் அவர் பொறுக்க மாட்டார்.

''ஏன் நான் இறப்பதை பற்றி உங்களுக்கு வருத்தம். நான் எங்கே போய்விட்டேன்? எங்குமே போக வில்லையே. எங்கே போவேன் நான்? எப்போதும் இங்கேயே தான் இருக்கிறேன்'' என்று சமாதானம் சொல்வார்.

1950 ஏப்ரல் 10 - அதிகமான பக்தர்கள் கூட்டம் பெருகியது. இப்படி தரிசனம் தருவது மகரிஷிக்கு ரொம்ப கடினம், கஷ்டம் தான். உடல் ரீதியாக கொஞ்சம் கூட முடியவில்லை. என்றாலும் அளவற்ற இரக்கம் கருணை கொண்டவர் என்பதால் முடியாத போதும் முகத்தை பக்தர்கள் பக்கமே, தரிசன நேரம் முழுதும், திருப்பி வைத்துக் கொள்வார். அதில் அவர் அனுபவிக்கும் எந்த உபாதையின் அடையாளமும் தெரியாது. அவரது ஆசனம் கிழக்கு மேற்காக . அந்த சின்ன அறையின் வாசல் தெற்கு பக்கம். அறையின் கதவு திறந்திருக்கும். அந்த பக்கத்தை நோக்கியே ஒருமணி நேரத்துக்கும் மேலாக அசையாமல் முகத்தை திருப்பி வைத்துக் கொண்டு தரிசனம் தருவார். அதனால் கழுத்து வலி உண்டாகும். அவர் அதை லக்ஷியம் பண்ணுவ தில்லை. அவரது உடல் நிலைக்கு இதெல்லாம் ரொம்ப சித்ரவதை தான். அவர் தான் எதையுமே பொருட்படுத்து வதில்லையே. தரிசனம் கொடுப்பதை நிறுத்தவில்லை. நேரத்தையும் குறைத்துக் கொள்ளவில்லை. கொஞ்சம் பழச்சாறு, இளநீர் க்ளுகோஸ் கலந்து, தக்காளி சாறு மட்டுமே கொடுத்து வந்தார்கள்.

1950 ஏப்ரல் 12 தனது சோபாவில் sofa முழு நீளமாக படுத்திருந்தார். குழி விழுந்த கண்கள். தொங்கிய கன்னங்கள், வெளிறிய முகம், ஒளி குன்றிய தேகம் ..அவரது சக்தி குறைந்து கொண்டே வருவதை உணர்த்தியது. தீபம் அணையப்போகிறது . சுடர் பிரகாசம் இன்னும் அடங்கவில்லை.

மூன்று பக்தர்கள் கால்களை அமுக்கி விட்டார்கள். இடுப்புக்கு மேல் வலி ஜாஸ்தியாக இருக்கும் என்றுஅவர்கள் அறிந்து அதை தொடுவதில்லை. அவரும் ஒன்றும் சொல்வதில்லை. காலை ஒன்பது மணிக்கு அரைமணி நேர தரிசனம் கொடுத்து வந்தார். சில சமயம் மட்டுமே முகத்தை தெற்கு பக்கம் வலியோடு திருப்ப முடிந்தது. அவரது நினைவு அடிக்கடி தப்பியது. டாக்டர்கள் பக்தர் களை அங்கிருந்து விலக்கினார்கள் அவரை மேற்கொண்டு மருத்துவ சோதனைகளுக்கு ஆளாக்க வில்லை.

உடல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பயனற்றதாக நிலைமை மோசமாகியது. சாறுகள் நீர் கூட இப்போது உள்ளே செல்லவில்லை. மலஜலம் நின்றுவிட்டது. நாடி ரொம்ப ரொம்ப தளர்ந்து விட்டது. ரத்த அழுத்தம் குறைந்துவிட்டது. இதயம் துவண்டது. ஜுரம் அதிகமாகியது. விக்கல் அதிகரித்தது.

சாயங்காலம் மகரிஷி ''காலம்பற ரொம்ப பேர் வரிசையாக காத்திருந்தார்களா?'' என்று கேட்டார். அவர் கவனம் அப்போதும் பக்தர்கள் மேல் தான்.
''இல்லை குருநாதா, நாங்கள் தரிசனத்தை நிறுத்திவிட்டோம்''

''பக்தர்கள் தரிசனம் காண வந்தபோது தடுத்தால் நான் இனி ஒரு துளி ஜலமும் பருகமாட்டேன்'' என்று ஆணையிட்டார்..

ரமணாஸ்ரமத்தில் எவர் முகத்திலும் ல் சந்தோஷம் இல்லை. எத்தனையோ கண்கள் குளமாக காட்சி அளித்தன.
1950 ஏப்ரல் 13ம் தேதி.. மகரிஷிக்கு நுரையீரல் அடைப்பு. மருந்துகள் கொடுத்து ஸ்வாசம் சரியாக டாக்டர் அருகே செல்கிறார்.
''ஒண்ணும் பண்ண வேண்டாம். இன்னும் ரெண்டு நாளிலே எல்லாம் சரியாயிடும்'' மகரிஷி டாக்டரை மருந்து கொடுக்க அனுமதிக்கவில்லை. .
சில மணி நேரங்கள் நகர்ந்தன. மகரிஷி ஒருவரை கூப்பிட்டு எல்லோரையும் அங்கிருந்து போக சொல்லிவிட்டார்.
''நான் தனியாக இருக்கவேண்டும். எல்லோரையும் இங்கிருந்து போகச்சொல்லுங்கள்'' அவருக்கு பணிவிடை செய்யும் ரங்கசாமி நகரவில்லை. அவர் காலடியிலேயே உட்கார்ந்திருந்தார்.
காலை யில் ரங்கசாமியை ஜாடைகாட்டி அழைத்து மகரிஷி அவரிடம் ''தேங்க்ஸ் '' என்று ஆங்கிலத்தில் சொன்னார். ரெங்கசாமிக்கு இங்கிலிஷ் தெரியாது. விழித்தார். மகரிஷி சிரித்துக்கொண்டு
''ஆங்கிலத்தில் தேங்க்ஸ் என்று ஒரு வார்த்தை உண்டு '' நமக்கு அதற்கு சரியாக ஒரு வார்த்தை சொல்லவேண்டும் என்றால் ''சந்தோஷம் '' என்கிறார் .
காலையிலிருந்து மதியம் வரை பக்தர்கள் திறந்திருந்த மஹரிஷியின் சின்ன அறையை எட்டிப் பார்த்த வண்ணம் இருந்தார்கள். குருவை தரிசிக்க தீராத ஆர்வம் ஆசை. மஹரிஷியின் தேகம் ரொம்ப க்ஷீணமாகி விட்டது. எடை அதிகம் குறைந்துவிட்டது. விலா எலும்புகள் வெளியே சருமத்தை பிளந்து வெளியே வரும்போல் தோன்றின. மஹரிஷியின் உடல் கருத்து விட்டது. அவரை இந்த நிலையில் பார்த்த பக்தர்கள் கதறினார்கள்.
ஞானிகளுக்கு வலிக்காது என்று தப்புக் கணக்கு போடுகிறோம். ரமணருக்கு கடுமையான வலி இருந்தது. தனியே இரவில் அவர் துன்பத்தால் வாடுவது தெரிந்தது. பிறர் கவனிக்காத போது தான் அவர் தனது உபாதைகளை, வலிகளை வெளிப்படுத்தினார். சோபாவில் படுத்தவாறு முனகுவது தெரிந்தது. வலி ஏற்படு வது உடலுக்கு இயற்கையானது என்பார். சாதாரணமானவனாக இருந்தாலும் சன்யாசிகளில் ராஜாவாக இருந் தாலும் உடலை கத்தியால் வெட்டினால் ரத்தம் பீறிடும். வலி பெருகும். ஆனால் அந்த உடலின் அவஸ்தையை எப்படி உணர்கிறோம், வெளிப்படுத் துகிறோம் என்பதில் தான் வேறுபாடு உள்ளது.
எவ்வளவு வலி, கஷ்டம், உடல் பாதிப்பு இருந்த போதிலும் ரமண மகரிஷி கடைசிவரை பக்தர்கள் தரிசனம் செய்ய வருவதை தடுக்க வில்லை. அவர்கள் மேல் அவரது த்ரிஷ்டி கருணையோடு அன்போடு படிந்து கொண்டே இருந்தது.
ஆஸ்ரமத்தில் வாழ்ந்த இதர ஜீவன்கள் , பறவைகள், மிருகங்கள் மீது அதிக அக்கறையோடு கடைசி வரை அவரது பாசமும் நேசமும் நிறைந் திருந்தது.
அவர் மறையும் சில மணி நேரங்கள் முன்பு ஆஸ்ரமத்தில் அனைத்து மயில்களும் உரக்க கத்தின. அருகில் இருந்தவரை மெதுவாக கையசைத்து கூப்பிட்டு ஈனஸ்வரத்தில்
''மயிலுக்கு எல்லாம் ஆகாரம் போட்டாச்சா?''
என்று கேட்டார். அவை அவரது அறையைச் சுற்றி சுற்றி வந்தன. பசுக்கள், நாய்கள், குரங்குகள் எல்லாமே நிம்மதியின்றி அமைதியின்றி இருப்பது தெரிந்தது. எஜமானனுக்கு உடல் நிலை ஆபத்தான நிலையில் உள்ளதை அறிந்து செய்வதறியாது திகைத்தன. ஒரு வெள்ளை மயில் அடிக்கடி மஹரிஷியின் அருகே நிற்கும். அது விடாமல் அவர் இருந்த நிர்வாண அறையின் கூரையில் ஏறி நின்று வாய் ஓயாமல் கத்தியது.
எத்தனையோ பக்தர்களின் குரல்கள் ''பகவானே எங்களை விட்டு போக எப்படி மனம் துணிந்தது?'' என்று கதறியபோது ''எதற்கு இத்தனை முக்யத்வம் இந்த தேகத்துக்கு கொடுக்கிறீர்கள்? . உங்கள் குரு இந்த தேகம் இல்லை. இந்த தேகம் இல்லாவிட் டாலும் கூட உங்கள் குரு உங்களை விட்டு போகமாட்டார். உங்களில் நான் உண்டு, என்னில் நீங்கள் உண்டு. சந்தோஷமாக சென்று வாருங்கள்'' என்று சமாதானம் செய் து அனுப்பினார். என்னுடைய பக்தன் என்ற நினைப்பே வேண்டாம். அழுகை துக்கம் ஒன்றுமே வேண்டாம். மேலும் மேலும் துன்பப்படுவதற்கு இந்தமாதிரி ஒரு காரணம் வேண்டவே வேண்டாம். உங்களால் எனக்கு எதையும் தரவும் இயலாது. நானும் பெற முடியாது. அமைதியாக அமர்ந்து ; எனது அன்பை அனுபவியுங்கள். உங்கள் மேல் எனக்குண்டான ஆர்வம், நேசம் அதை உணருங்கள். அது சந்தோஷத்தோடு என்னை உங்களோடு பிணைக்கும்.. வேறெதுவும் வேண்டாம் ''
1950 ஏப்ரல் 14ம் தேதி. சாயந்திரம். எந்த கணமும் பகவான் இந்த பூத உடலில் இருந்து புறப்படுவார் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. பெரிய தலையணை களில் அவர் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார். உட்கார்ந் தவாறு அவர் தலையை பின்புறம் சாய்த்து அதில் அமர்ந்திருந்தார். வாய் திறந்திருந்தது. ஸ்வாசம் சிரமமாக இருந்தது. சில நிமிஷ நேரங்கள் அவருக்கு பிராணவாயு செலுத்தினார்கள். அதால் பயனில்லை.. அதை யெல்லாம் எடுத்து விடுங்கள் என்று சைகை காட்டினார்.
கடைசி நிமிஷங்களில் ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியார் ( தமிழக முதல்வராக இருந்தவர்) மகரிஷி கூட இருந்தார். அவர் படும் சிரமத்தை பார்த்து ஒரு திரை போட்டு தரிசனம் வேண்டாம் என்று தரிசன கூட்டத்தை விலக்கினார். மகரிஷி படும் அவஸ்தையை அவரும் கண்ணால் காண இஷ்டப்படவில்லை.
மகரிஷி தன்னை நிமிர்த்தி உட்கார வைக்கச் சொன்னார். ' அருணால சிவா...'' என்று அருகிலிருந் தோர் தியான பாராயணம் செய்தார்கள் . மகரிஷி காதால் அதை சந்தோஷமாக கேட்டார். கண்களை அகல திறந்து நோக்கினார். கண்கள் ஒளி வீசின. புன்னகைத்தார். கண்களில் நீர் பெருகி ஒட்டிய கன்னத்தில் வழிந்தது. பத்மாசனத்தில் அமர்ந்தார். ஒரு பெருமூச்சு விட்டார் . பிறகு அசைவில்லை. அப்போது நேரம் இரவு 8.47. அவருக்கு விசிறிக் கொண்டிருந்தவர்கள் நிறுத்தினர். வெளியே விசிறும் சப்தம் கேட்கவில்லை என்பதிலிருந்தே திரைக்கு வெளியே இருந்த பக்தர்கள் புரிந்து கொண்டார்கள். பகவான் ரமண மகரிஷி இனி பூத வுடலில் இல்லை. உடைந்து போன இதயங்கள் வெகுநேரம் அழுதன.
வானத்தில் அன்றிரவு 8.47க்கு விண்ணில் ஒரு வால் நக்ஷத்ரம் பளிச்சென்று மின்னி விரைந்து சென்று அருணாச்சல மலைகள் மேல் பறந்து சிகரத்தின் பின் மறைந்ததை பார்த்ததாக பல பத்திரிகைகள் மறுநாள் எழுதின.
ஹென்றி கார்டியர் ப்ரெஸ்ஸன் என்கிற பிரெஞ்சுக் காரர் புகைப்பட நிபுணர், ரமண பக்தர் திருவண்ணா மலை ரமணாஸ்ரமத்தில் வசித்தவர் என்ன சொல்கிறார் :
'' நான் என் வீட்டின் வெளியே அப்போது இருந்தேன். என்னோடு இருந்த நண்பர்கள் ''அதோ பார் ஒளிவீசி வானில் ஏதோ ஒரு நக்ஷத்திரம் வால் நீண்டு பறக்கிறது ''என்று என்னை கூப்பிட்டு காட்டி னார்கள். அது மாதிரி நான் பார்த்தது இல்லை. கடிகாரம் அப்போது இரவு 8.47 என்று காட்டியது. ஆஸ்ரமத்துக்கு ஒடினோம். எங்கள் மனதிலிருந்த பயம் உறுதியாகியது. அங்கே அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பகவான் மஹா நிர்வாணம் அடைந்தார் என்று அறிந்து கொண்டோம்.''

***************

ensuing april 20th is shri Bhagavan's 70th Mahanirvana [Aradhana ] day

i conclude writing here with the above praying for all shri Raman Bhagavan's Grace. 🙏
 

drsundaram

Well-known member
Today is 14 April [2020]. This day in the year 1950 April 14 at 0847 night Bhagavan ........what word I don't know I can use here. I am leaving it to you to decide according to your concept.
His own affidavit is better remembered than piety in corrective attempts.
"The body comes. the body goes. We are where we have always been.....where can "I" go? Always Here.
Pray Bhagavan to give Peace under all circumstances.
 

Lotusinsanskrit

Active member
வானத்தில் அன்றிரவு 8.47க்கு விண்ணில் ஒரு வால் நக்ஷத்ரம் பளிச்சென்று மின்னி விரைந்து சென்று அருணாச்சல மலைகள் மேல் பறந்து சிகரத்தின் பின் மறைந்ததை பார்த்ததாக பல பத்திரிகைகள் மறுநாள் எழுதின.

From your post #23. Bagawan sidhi adaintha dhinam indru

ஹென்றி கார்டியர் ப்ரெஸ்ஸன் என்கிற பிரெஞ்சுக் காரர் புகைப்பட நிபுணர், ரமண பக்தர் திருவண்ணா மலை ரமணாஸ்ரமத்தில் வசித்தவர் என்ன சொல்கிறார் :
'' நான் என் வீட்டின் வெளியே அப்போது இருந்தேன். என்னோடு இருந்த நண்பர்கள் ''அதோ பார் ஒளிவீசி வானில் ஏதோ ஒரு நக்ஷத்திரம் வால் நீண்டு பறக்கிறது ''என்று என்னை கூப்பிட்டு காட்டி னார்கள். அது மாதிரி நான் பார்த்தது இல்லை. கடிகாரம் அப்போது இரவு 8.47 என்று காட்டியது. ஆஸ்ரமத்துக்கு ஒடினோம். எங்கள் மனதிலிருந்த பயம் உறுதியாகியது. அங்கே அந்த குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பகவான் மஹா நிர்வாணம் அடைந்தார் என்று அறிந்து கொண்டோம்.''
 
Top